ค้นหา

คุณภาพของการศึกษาวัดกันที๋ผลผลิตเป้าหมายปลายทาง

ความสำคัญและความจำเป็นที่ต้องรื้อสร้างการศึกษานั้น เป็นเพราะโลกการศึกษายังเคลื่อนอยู่ในกรอบเดิม ๆ ที่สืบต่อกันมานานนับศตวรรษ บ่มเพาะอยู่ในกรอบวิธีคิด ระบบระเบียบ และการปฏิบัติในยุคตั้งแต่ก่อนโน้นนน ไม่ว่าจะสายสังคมศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือศิลปศาสตร์ ฯ ส่งผลให้มิติมุมมองความคิด แนวการปฏิบัติในการผลิตบุคลากรและวิทยาการส่วนใหญ่ทั้งหลาย เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงอย่างสับสน ตามแก่นแกนแนวคิดการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เดิม ๆ ที่ไม่สอดคล้องกับสังคมวันนี้และอนาคต การศึกษาโดยรวมจึงตกอยู่ในสภาพที่ถูกทำลายล้าง-ดิสรัป จากความเปลี่ยนแปลงยุคใหม่ ถ้าไม่ปรับตัว!!! 

หลักคิดเก่าของระบบการศึกษา เคลื่อนอยู่บนฐานความรู้-ความคิดในยุคการใช้แรงงานเข้มข้น labor-intensive ที่วันนี้เผชิญกับปัญหาทุกมิติ ตั้งแต่วิสัยทัศน์ กระบวนการ ระบบระเบียบ ไปจนถึงผลผลิตสุดท้าย! การจัดการศึกษาที่ผ่านมาและเป็นอยู่สร้างความสูญเปล่ามหาศาล ทำให้ความเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงทางสังคมและความคิดของผู้คนบิดเบี้ยวพิกลพิการ หาทางออกให้กับตัวเองไม่พบ คนรุ่นช่วงอายุ 30-40 ต้องว่างงานเพราะการเปลี่ยนแปลงของงานในยุคสมัย 

สถาบันการศึกษาโดยรวมผลิตบัณฑิตตกงานปีละครึ่งล้าน และผลิตคนที่ไม่มีคุณภาพที่ดีพอ-ขาดทักษะ-ไม่ตรงตามความต้องการของงานยุคใหม่ ผู้จบการศึกษาปีละครึ่งล้านจึงไม่มีงานทำ ต้องดิ้นรนไปตามชะตากรรมที่เลื่อนลอย! มันคือความสูญเปล่าที่สัมผัสจับต้องได้ชัดเจนยิ่ง! มากไปกว่านั้น กลุ่มเด็กจบการศึกษาที่มีงานทำเกือบครึ่งได้งานทำแบบที่ไม่ตรงตามสาขาวิชาที่เรียน! ส่วนกลุ่มที่ทำงานตรงตามสาขาที่เรียนก็ขาดคุณภาพ-ทักษะ-ประสบการณ์ไม่เป็นที่พึงพอใจของระบบงาน ต้องมีการฝึกงานใหม่และลงทุนซ้ำจากสถานประกอบการ เพื่อปรับเสริมความรู้-ทักษะ-ประสบการณ์ให้ทำงานหน้างานจริงๆ ได้! นี่คือมิติความล้มเหลวซับซ้อนที่แฝงฝังอยู่ในระบบการศึกษา สะท้อนความสูญเปล่าของการศึกษาที่ปรับตัวไม่ทันโลก ไร้คุณภาพ! ถ้าเปรียบระบบการศึกษาเป็นองค์กรหรือบริษัทเอกชน ก็มีสภาพที่เรียกว่าล้มละลายหรือเอาตัวไม่รอด!!! 

การพิจารณาหยุดความสูญเปล่าของการศึกษา คงต้องทบทวนตรงไปที่ผลลัพธ์ปลายทาง! ผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาต้องมีเป้าหมายปลายทางชัดว่า บุคลากรที่เป็นผลิตผลของการศึกษานั้น เรียนจบแล้วต้องมีงานทำ มีทักษะประสบการณ์ตรงตามระบบงานจากสาขาที่ร่ำเรียนมา มีคุณภาพชีวิตที่ดี หรือมีศักยภาพในการเป็นผู้ประกอบการได้หลังจากที่จบการศึกษามา นี่คือผลลัพธ์ปลายทางที่พึงปรารถนา ที่ระบบการศึกษาต้องตระหนักอย่างยิ่ง ที่จะนำไปพิจารณาร่วมกับองค์ประกอบแวดล้อมอื่น ๆ ที่สอดคล้องกับโลกแวดล้อมปัจจุบัน! นอกจากเรื่องที่กล่าวนี้ล้วนเป็นมายาคติ เป็นเรื่องดราม่า จิปาถะ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสร้างคุณภาพคน คุณภาพระบบการศึกษาทั้งสิ้น!!! 

การสร้างผลลัพธ์ปลายทางตามที่กล่าว เป็นเรื่องวิสัยทัศน์และความรู้-ทักษะในการจัดการ ที่ผู้คนในระบบการศึกษา ผู้บริหารการศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษา และครูบาอาจารย์ต้องมีฐานคิดมุมมองเข้าใจเท่าทันความเปลี่ยนแปลงยุคใหม่ และเข้าใจภารกิจที่สำคัญของระบบการศึกษา-การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ว่าเป็นความรับผิดชอบที่จะต้องสร้าง-พัฒนาความก้าวหน้าให้กับผู้คน เศรษฐกิจสังคม และคุณภาพชีวิตโดยรวมจากปัจจุบันสู่อนาคต ท่ามกลางกระแสความเคลื่อนไหวปรับตัวตลอดเวลาของวันนี้ 

บุคลากรการศึกษาต้องสำนึกตระหนักว่า การศึกษาไม่ใช่เรื่องตำแหน่ง-อำนาจ-การแสวงประโยชน์-การลงทุนค้ากำไร หรือการไต่อันดับ-ranking ไม่ใช่เรื่องการทำมาหากินกับโอกาสของผู้คน รวมถึงไม่ใช่เรื่องการยกตนเหนือผู้อื่น-อวดฉลาด ฯลฯ ผลลัพธ์ของการศึกษาที่แท้จริงต้องสะท้อนศักยภาพ สร้างสรรค์ความก้าวหน้าให้ผู้คน สังคม และเศรษฐกิจผ่านการทำงานที่ตรงตามความรู้ทักษะ มีความเข้าใจในการปรับตัวและมีประสบการณ์เท่าทันโลก มีความสามารถที่จะต่อยอดสร้างความก้าวหน้าได้ เป็นกำลังสำคัญของตนเองและสังคม ในการอยู่ร่วมกันอย่างมีคุณภาพชีวิตที่ดี 

คุณภาพการศึกษาไม่ใช่เรื่องการวัดจำนวนเด็กมากหรือน้อยในระบบ-สถานศึกษา หรือการเปล่งอำนาจวาสนาบารมีของครูบาอาจารย์-สถาบันการศึกษา แต่วัดที่ผลิตผลว่าเด็กที่จบการศึกษาจากสถานศึกษานั้นๆ สามารถสร้างตัวตนเป็นผู้ประกอบการที่ดี-ประสบความสำเร็จหรือไม่ หรือมีงานทำตามสาขาวิชาที่เรียนมา-มีทักษะประสบการณ์มีคุณภาพในงานที่ทำหรือไม่ ฯลฯ นี่เป็นตัวชี้วัดง่ายๆ พื้นๆ ในเป้าหมายปลายทางของสถาบันการศึกษาที่มีภาระกิจในการผลิตคน และยิ่งเป็นมิติที่สำคัญมากขึ้นไปอีกสำหรับโลกยุคใหม่ ด้วยว่าการศึกษาและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์นั้นเป็นฐานสำคัญในการสร้างคุณภาพชีวิต-คุณภาพสังคม-และความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ ที่มีผลโดยรวมต่อการพัฒนายกระดับบ้านเมือง การตระหนักสำนึกที่จะต้องตอบตัวชี้วัดปเหมายปลายทางที่กล่าวมานี้ จึงเป็นทั้งฐานคิด-วิสัยทัศน์-ภาคปฏิบัติที่สำคัญของระบบการศึกษา 

ดราม่าเรื่องจำนวนนักเรียน-จำนวนคนที่มากของสถานศึกษา การจัดอันดับสถาบัน การอวดตัว อวดอำนาจตำแหน่ง ฯ ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่เกี่ยวข้องกับการสร้างคุณภาพการศึกษาและการมีอนาคตที่ดีเลย เป็นได้แค่บทดราม่าที่สะท้อนให้เห็นความลุ่มหลง-ความไม่รู้-ความป่วยไข้หมกมุ่นของคนที่อยู่ในสภาวะปรับตัวไม่ทัน! ฯลฯ ที่จริงแล้ววิสัยทัศน์-ภาคปฏิบัติที่สำคัญและเร่งด่วนของการจัดการศึกษาในวันนี้คือ การรื้อสร้างความรู้ทักษะให้ทันโลก สร้างการศึกษาที่รับผิดชอบต่อคุณภาพและการมีงานทำของผู้จบการศึกษาทุกระดับ รวมถึงช่วยหยุดความสูญเปล่ามากมหาศาล ที่เกิดจากทิศทางและระบบการศึกษาที่สะเปะสะปะลงให้ได้!!! 

มีข้อเสนอหลายมิติที่ชี้ว่าถึงเวลาจะต้องรื้อสร้างการศึกษาและแนวทางการพัฒนาบุคลากร โดยเฉพาะช่วงเวลาการเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคดิจิทัลวันนี้ ที่การพัฒนายุคใหม่กำลังปรับตัวเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยพลังความก้าวหน้าที่เร็ว-แรง ในระบบนิเวศและภูมิทัศน์ที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรมเทคโนโลยี และการสื่อสารยุค 5g ซึ่งมีนัยสำคัญต่อการพัฒนาบุคลากรและการศึกษายิ่ง!!! 

ที่มา ; SARIKA

ความเห็นของผู้ชม